Miara człowieczeństwa

Philip K. Dick w swojej powieści „Czy androidy śnią o elektrycznych owcach?”, znanej szerzej pod tytułem „Blade Runner”, kreuje wizję świata, która mimo upływu lat nie traci na aktualności. Autor zabiera nas na zrujnowaną, wyludnioną Ziemię, gdzie posiadanie żywego zwierzęcia jest symbolem statusu i miarą człowieczeństwa, a granica między biologicznym życiem a technologią ulega niebezpiecznemu zatarciu. Główny bohater, Rick Deckard, jako łowca androidów, staje przed pytaniem, które stanowi fundament całej opowieści: co tak naprawdę czyni nas ludźmi?

Książka jest znacznie głębsza i bardziej filozoficzna niż jej kultowe adaptacje filmowe. Dick skupia się na empatii jako jedynym czynniku odróżniającym człowieka od maszyny, jednocześnie brutalnie obnażając, jak łatwo tę empatię zatracić w świecie zdominowanym przez konsumpcjonizm i sztuczne namiastki emocji. Autor po mistrzowsku buduje atmosferę paranoi i egzystencjalnego lęku. Czytelnik razem z Deckardem zaczyna wątpić w autentyczność własnych uczuć i wspomnień. Styl Dicka jest surowy i oszczędny, co idealnie koresponduje z obrazem umierającej planety pokrytej „pyłem”. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto szuka w literaturze science-fiction czegoś więcej niż tylko technologicznych gadżetów. To mroczna, melancholijna podróż w głąb ludzkiej psychiki, która zostawia odbiorcę z niepokojącym pytaniem o naturę duszy w epoce sztucznej inteligencji. „Blade Runner” to ponadczasowe arcydzieło, które zmusza do refleksji nad kierunkiem, w którym zmierza nasza cywilizacja, i wartością współczucia w coraz bardziej zmechanizowanym świecie.