W tym tomie Marian Brandys z niezwykłą czułością i ironicznym dystansem kreśli portret ostatniej prostej życia dawnych szwoleżerów. „Czcigodni weterani” to opowieść o ludziach, którzy przeżyli własną legendę i stali się żywymi pomnikami epoki napoleońskiej w świecie zdominowanym przez zupełnie inne wartości. Autor po mistrzowsku oddaje atmosferę salonów i dworków, gdzie dawne bóstwa wojny, obciążeni reumatyzmem i orderami, wspominają szarżę pod Somosierrą, starając się zachować godność w obliczu nieuchronnego przemijania. Brandys nie ucieka od ukazywania ich słabości, drobnych próżności czy rodzinnych kłopotów, co czyni te postacie niezwykle bliskimi czytelnikowi. Zamiast spiżowych herosów otrzymujemy galerię barwnych, często ekscentrycznych starców, którzy niosą na swoich barkach ciężar narodowej pamięci. To proza najwyższej próby, w której melancholia miesza się z humorem, a rzetelna kwerenda archiwalna owocuje pasjonującą opowieścią o schyłku pewnego etosu. Książka stanowi wzruszające domknięcie losów pokolenia, które zaczynało od podboju Europy, a kończyło na pielęgnowaniu domowych tradycji, pozostając do końca wiernym swoim ideałom.