Błyskotliwa komedia

„Pigmalion” George’a Bernarda Shawa to błyskotliwa i niezwykle aktualna satyra, która pod maską lekkiej komedii przemyca głębokie refleksje na temat podziałów społecznych oraz natury ludzkiej tożsamości. Historia profesora Henry’ego Higginsa, który w ramach zakładu podejmuje się przemiany prostej kwiaciarki Elizy Doolittle w damę z wyższych sfer, to coś znacznie więcej niż tylko lingwistyczny eksperyment. Shaw z chirurgiczną precyzją obnaża fakt, że to nie krew czy charakter, lecz akcent i maniery decydują o miejscu człowieka w hierarchii edwardiańskiej Anglii.

Najmocniejszym punktem dramatu jest ewolucja Elizy. Dziewczyna przestaje być jedynie „projektem” Higginsa i zaczyna domagać się szacunku jako niezależna jednostka, co prowadzi do emocjonalnego i intelektualnego starcia z jej twórcą. Autor unika taniego sentymentalizmu, serwując czytelnikowi zakończenie, które zamiast klasycznego romansu oferuje gorzką pigułkę emancypacji. Tekst skrzy się od inteligentnego dowcipu i ciętego sarkazmu, a postać ojca Elizy, Alfreda Doolittle’a, stanowi genialny komentarz do mieszczańskiej moralności. Shaw udowadnia, że zmiana kostiumu i sposobu mówienia może otworzyć drzwi do salonów, ale prawdziwa godność rodzi się wewnątrz człowieka, niezależnie od jego pochodzenia. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto ceni ironię i literaturę, która zmusza do myślenia o społecznych maskach, jakie nosimy na co dzień.