Siłą tej prozy jest autentyczność języka oraz głębokie zrozumienie mentalności bohaterów, rozdartych między tradycyjnymi wartościami a brutalną koniecznością przetrwania. Siekierski nie ocenia swoich postaci, lecz z melancholijnym spokojem dokumentuje ich codzienne zmagania, dramaty i drobne radości. To lektura niespieszna, pełna refleksji nad przemijaniem i nieuchronnością zmian, które dotykają nie tylko krajobrazu za oknem, ale przede wszystkim ludzkich serc. Książka stanowi cenny zapis świata, który powoli odchodzi w zapomnienie, pozostając jedną z najważniejszych pozycji w dorobku pisarza. To przejmujące studium trwania przy własnych korzeniach, mimo że świat wokół próbuje je nieustannie podrywać.