Siła tych opowiadań tkwi w ich surowości. Autor rezygnuje ze zbędnych ozdobników na rzecz krótkich, dosadnych zdań, które uderzają w czytelnika z ogromną siłą. Potrafi on w kilku akapitach nakreślić dramat jednostki, który staje się uniwersalnym oskarżeniem systemu i ludzkiej natury. Choć opisywana przez niego rzeczywistość bywa brutalna i odrzucająca, Caldwell nie pozbawia swoich tekstów specyficznej empatii. Często to właśnie poprzez śmiech, choćby był on gorzki i podszyty rozpaczą, udaje mu się najcelniej wypunktować społeczne nierówności. To lektura wymagająca, zostawiająca w człowieku trwały ślad i zmuszająca do refleksji nad tym, ile człowieczeństwa zostaje w nas w obliczu skrajnej biedy. To pozycja obowiązkowa dla fanów literatury amerykańskiej, która nie boi się zaglądać w najciemniejsze zakamarki duszy.