Historia bezimiennego narratora

„Traktat o łuskaniu fasoli” Wiesława Myśliwskiego to jedna z tych powieści, które nie dają o sobie zapomnieć, osiadając w czytelniku niczym kurz na starych przedmiotach. Powieść ma formę monologu bohatera, który podczas rutynowej czynności łuskania fasoli snuje opowieść przed tajemniczym gościem. Myśliwski mistrzowsko wykorzystuje tę prostą sytuację, by stworzyć wielowarstwową refleksję nad losem, pamięcią i przypadkiem, który rządzi ludzkim życiem.

Autor z niezwykłą czułością pochyla się nad detalami codzienności, nadając im rangę symbolu. Historia bezimiennego narratora staje się panoramą losów całego pokolenia naznaczonego traumą wojny i trudem odbudowy świata z gruzów. Język powieści jest gęsty, nasycony chłopską mądrością zmieszaną z egzystencjalną powagą, a jednocześnie pozbawiony zbędnego patosu. To proza hipnotyzująca, w której czas płynie nieliniowo, a granica między tym, co rzeczywiste, a tym, co wyśnione, ulega zatarciu. Myśliwski udowadnia, że w każdej, nawet najskromniejszej biografii kryje się materiał na wielką epopeję. Lektura wymaga skupienia, ale odwdzięcza się poczuciem obcowania z literaturą najwyższej próby, która zamiast dawać gotowe odpowiedzi, uczy zadawania właściwych pytań o sens naszej obecności na świecie. To książka ocalająca od zapomnienia to, co w człowieku najcenniejsze i najbardziej kruche.