„Tędy i owędy” to bez wątpienia najbardziej osobista i radosna książka Melchiora Wańkowicza, stanowiąca barwną mozaikę wspomnień z całego życia autora. Pisarz z właściwą sobie swadą i dystansem prowadzi nas przez szlacheckie dworki Kresów, burzliwe lata międzywojenne, aż po emigracyjną tułaczkę i powrót do kraju. To nie jest suchy pamiętnik, lecz dynamiczny zbiór anegdot, w których fakty przeplatają się z literacką kreacją, tworząc fascynujący portret polskiej inteligencji na przestrzeni kilku dekad.

Głównym bohaterem jest tu język – soczysty, pełen neologizmów i staropolskiego wdzięku, który sprawia, że nawet błahe zdarzenia nabierają wymiaru epickiego. Wańkowicz z humorem opisuje rodzinne perypetie, spotkania z wielkimi postaciami historycznymi oraz codzienne zmagania z losem, zawsze szukając w nich iskry optymizmu. Autor udowadnia, że jest mistrzem krótkiej formy i puenty, potrafiąc wzruszyć czytelnika tuż po tym, jak doprowadził go do szczerego śmiechu.

Książka ta pełni rolę pomostu między dawnymi czasy a współczesnością, ocalając od zapomnienia świat, który bezpowrotnie przeminął. Choć pełna dygresji i skoków w czasie, lektura pozostaje spójna dzięki silnej osobowości narratora, który „tędy i owędy” przemyca mądrość życiową i głęboki patriotyzm pozbawiony patosu. To pozycja obowiązkowa dla każdego, kto kocha polszczyznę w jej najlepszym wydaniu i chce poczuć ducha dawnej Rzeczypospolitej, podanego w sposób lekki, inteligentny i niezwykle wciągający. Nawet po latach ta „gawęda o czasie minionym” nie traci nic ze swojej świeżości i uroku.