Potrafił „krzepić”

„Wańkowicz krzepi” Krzysztofa Kąkolewskiego to fascynujący, literacki hołd złożony mistrzowi przez ucznia, a jednocześnie rzetelna biografia napisana z reporterskim zacięciem. Kąkolewski nie tylko analizuje dorobek ojca polskiego reportażu, ale przede wszystkim stara się uchwycić fenomen jego osobowości – człowieka, który potrafił „krzepić” serca rodaków, samemu będąc postacią pełną sprzeczności i skomplikowanych emocji. Autor z ogromną wnikliwością przygląda się warsztatowi Wańkowicza, jego legendarnej swadzie oraz metodzie twórczej, którą sam zainteresowany nazywał „mozaikową”.

Książka jest napisana stylem dynamicznym, pełnym szacunku, ale pozbawionym bezkrytycznego uwielbienia. Kąkolewski świetnie oddaje realia epoki, w której Wańkowicz musiał lawirować między swoją przedwojenną legendą a rzeczywistością Polski Ludowej. Tytułowe „krzepienie” odnosi się nie tylko do słynnego hasła reklamowego „cukier krzepi”, ale przede wszystkim do roli, jaką pisarz odgrywał w podtrzymywaniu ducha narodowego poprzez swoje opowieści o polskim losie.

To książka niezbędna dla każdego, kto chce zrozumieć generezę nowoczesnego reportażu w Polsce. Kąkolewskiemu udaje się pokazać Wańkowicza jako giganta słowa, który z codzienności potrafił uczynić epopeję. Książka pozwala spojrzeć na autora „Na tropach Smętka” nie jak na pomnikową postać z podręczników, lecz jak na żywego, pełnego pasji człowieka, który wierzył w sprawczą moc literatury i potęgę polszczyzny. To pasjonujące studium relacji między mistrzem a jego następcą, napisane z rzadko spotykaną dziś elegancją i intelektualną głębią.